Gemini — Gacrux (tek parça)

ChatGPT — Onyx (parçalı eski sürüm)

ChatGPT — Onyx (tek parça, aynı talimat)

Sevgili Babacığım,

Geçenlerde bana, senden korktuğumu neden ileri sürdüğümü sormuştun. Her zamanki gibi sana verecek bir cevap bulamadım. Bunun bir nedeni, tam da senden duyduğum korkuydu; bir başka nedeni de bu korkuyu açıklayabilmek için öylesine çok ayrıntıya girmek gerekiyordu ki, konuşurken bunların yarısını bile bir arada tutmam mümkün değildi.

Şimdi sana yazılı olarak cevap vermeye çalışsam da, bu cevap yine çok eksik kalacak. Çünkü yazarken bile korkum ve onun doğurduğu sonuçlar, senin karşında beni engelliyor; ayrıca konunun büyüklüğü, hafızamın ve kavrayışımın sınırlarını fazlasıyla aşıyor.

Senin gözünde mesele her zaman çok basitti; en azından benim yanımda ve ayrım gözetmeksizin başka birçok insanın yanında anlattıklarından böyle anlaşılıyordu.

Sana göre durum aşağı yukarı şöyleydi:

Bütün hayatın boyunca çok çalıştın; çocukların için, özellikle de benim için her şeyi feda ettin. Bunun sonucunda ben bolluk içinde yaşadım; istediğim şeyi öğrenmek için bütünüyle özgür bırakıldım; yiyecek derdim olmadı, dolayısıyla aslında hiçbir derdim olmadı. Bunun karşılığında benden minnettarlık istemedin; “çocukların minnettarlığının” ne demek olduğunu bilirdin. Ama hiç değilse sana biraz yaklaşmamı, sana karşı bir yakınlık, küçük de olsa bir duygudaşlık göstermemi bekledin.

Oysa ben, oldum olası senden saklandım. Odama, kitaplara, tuhaf arkadaşlara, aşırı fikirlere sığındım. Seninle hiçbir zaman açık açık konuşmadım. Tapınağa seninle birlikte gitmedim. Franzensbad'dayken seni hiç ziyaret etmedim. Aileye bağlılık denilen şeyi de hiçbir zaman göstermedim. İşinle ve diğer meselelerinle ilgilenmedim. Fabrikayı senin omuzlarına bıraktım ve sonra çekip gittim. Ottla'yı inatçılığında destekledim. Senin için parmağımı bile kıpırdatmazken — sana bir tiyatro bileti bile getirmezken — yabancılar için her şeyi yaptım.

Benim hakkındaki hükmünü toparlayacak olursak, beni doğrudan doğruya ahlaksızlıkla ya da kötülükle suçlamıyorsun — belki son evlenme girişimim dışında. Ama beni soğuklukla, yabancılıkla ve nankörlükle suçluyorsun.

Üstelik bunları, bütün bunların suçlusu benmişim gibi söylüyorsun; sanki yalnızca dümeni biraz başka yöne çevirseydim her şey farklı olabilirmiş gibi. Seninse bunda en küçük bir suçun yokmuş gibi; olsa olsa bana gereğinden fazla iyi davranmış olmanın suçu.

Senin bu alışılmış anlatımını yalnızca bir noktaya kadar doğru buluyorum: Ben de aramızdaki yabancılaşmada senin bütünüyle suçsuz olduğuna inanıyorum.

Ama ben de bütünüyle suçsuzum.

Seni bunu kabul etmeye ikna edebilseydim, yeni bir hayat başlayacağını söylemiyorum — bunun için ikimiz de fazlasıyla yaşlıyız artık. Fakat belki bir çeşit barış mümkün olurdu. Bitmek bilmeyen suçlamaların sona ermesi değilse bile, hiç değilse biraz hafiflemesi mümkün olurdu.